पाकिस्तानचा विनाश होवो!

                

                        

            भारतामध्ये एका मुलीचं जन्मणं ही केवळ आनंदाची गोष्ट नसते, तर ती त्या घराचं सौंदर्य, तिच्या कुटुंबाची उर्जा आणि संस्कृतीचं प्रतीक असते. तिच्या बाळबोध हसण्यात संपूर्ण घर उजळून निघतं. ती जशी मोठी होते, तिचे प्रश्न, कुतूहल, आणि शिकण्याची ओढ यामध्ये एक निरागस गोडवा असतो. तिच्या स्वप्नांमध्ये तिचं स्वतःचं एक जग असतं — शिक्षण, करिअर, स्वातंत्र्य, आणि प्रेमाने भरलेलं कुटुंब. हीच आपल्या भारतीय संस्कृतीची खरी ओळख आहे — जिथे एक मुलगी घरात असेल, तिथे देवताच वास करत असल्याचं मानलं जातं. पण दुर्दैवाने, आपल्या शेजारील पाकिस्तानमध्ये हे चित्र पूर्णपणे उलट आहे.

पाकिस्तानात लहान मुलींना त्यांच्या वयाशी, भावनांशी किंवा इच्छांशी काहीही देणंघेणं नसतं. तिथे अनेक ठिकाणी, विशेषतः सिंध, बलुचिस्तान आणि खैबर पख्तूनख्वा या प्रांतांतील ग्रामीण भागांमध्ये, जिथे हिंदू व अनुसूचित जातींची वस्ती आहे, तिथे मुलींना केवळ ‘वस्तू’ समजलं जातं. मुलगी दहा वर्षांची झाली की, तिच्यावर समाजाचे भयंकर नजर असतात — जणू ती विक्रीसाठी ठेवलेली वस्तू आहे. दर महिन्याला किमान २० ते २५ मुली अशा गायब होतात. ही आकडेवारी केवळ एका भागाची नसून संपूर्ण पाकिस्तानात अशी परिस्थिती वाढती आहे.

                                      फक्त गेल्या पाच वर्षाची आकडेवारी (२०१९-२०२४)

        या मुलींना अपहरण केल्यानंतर जबरदस्तीने इस्लाममध्ये धर्मांतरित केलं जातं. मग एका प्रौढ मुस्लिम व्यक्तीशी निकाह लादला जातो, जिथे त्या मुलीची इच्छा विचारातही घेतली जात नाही. अनेकदा या मुलींना चीनमध्ये ‘विवाहासाठी’ विकलं जातं — पण प्रत्यक्षात त्या तिथे लैंगिक शोषणाला, गुलामगिरीला आणि अमानवी वागणुकीला बळी पडतात. ह्युमन ट्रॅफिकिंगच्या जागतिक जाळ्यात या मुलींचा वापर होतो — एका संपूर्ण पिढीचा संहार होतो.

        या प्रकरणांमध्ये आणखी धक्कादायक बाब म्हणजे अनेक वेळा कुटुंबच या गुन्ह्यात सामील असतं. गरिबी, शिक्षणाचा अभाव, आणि सामाजिक दबावामुळे काही पालक स्वतः आपल्या मुलींचा सौदा करतात. काही वेळा पैशाच्या मोहात, तर काही वेळा सामाजिक दबावामुळे. या मुलींच्या आयुष्याचा व्यापार होतो — आणि त्याला स्थानिक समाजाची, राजकीय नेत्यांची आणि अनेकदा पोलिस यंत्रणेची ‘मूक संमती’ असते.

        पाकिस्तानात लागू असलेला शxरिया काxयदा या सर्व अन्यायाला धर्माचं बळ देतो. एकदा धर्मांतर केल्यावर त्या मुलीचा मूळ धर्म, ओळख आणि अधिकार पूर्णपणे पुसले जातात. या कायद्याच्या आधारावर पोलिस तक्रारी नाकारतात. पीडित मुलीच्या बाजूने बोलणाऱ्यांना धमकावलं जातं. न्यायालयातही बहुतेक वेळा अपहरणकर्त्यांनाच मोकळं सोडलं जातं कारण त्यांचं कृत्य ‘धर्माच्या रक्षणासाठी’ केलं गेलं असल्याचं भासवलं जातं.

        या सगळ्यामुळे हजारो मुली बेपत्ता होतात, आणि त्यांच्या आयुष्याचा काहीही ठावठिकाणा राहत नाही. काहींच्या प्रकरणांची नोंदही होत नाही. जे पालक पोलिस स्टेशनमध्ये तक्रार करतात, त्यांनाच धमक्या दिल्या जातात. पोलिस मदत करत नाहीत. न्याय मिळवण्यासाठी कोणी उभा राहत नाही. या मुलींचं अस्तित्वच पुसलं जातं — जणू त्या कधी होत्याच नाहीत.

        यावर प्रतिक्रिया देण्याचं काम अनेक आंतरराष्ट्रीय संस्था करतात — United Nations, Amnesty International, Human Rights Watch वगैरे — पण त्यांची भूमिका प्रामुख्याने निवेदनं देण्यापुरतीच मर्यादित आहे. त्यांच्याकडून काही ठोस कृती होताना दिसत नाही. पाकिस्तानवर आंतरराष्ट्रीय स्तरावर दबाव वाढवण्याऐवजी अनेक देश राजकीय स्वार्थापोटी शांत राहतात.

        या परिस्थितीचा एकमेव उपाय म्हणजे भारताने आणि जागतिक शक्तींनी ठाम भूमिका घेणं. भारत केवळ या मुलींसाठी आवाज उठवणारा नाही, तर त्यांचं रक्षण करणारा राष्ट्र म्हणून उभा राहिला पाहिजे. पाकिस्तानातील ही अमानुष व्यवस्था नष्ट केल्याशिवाय या अत्याचारांना आळा बसणार नाही. या मुली केवळ धर्माने हिंदू आहेत, किंवा मुxसलमान आहेत, असं पाहण्यापेक्षा त्या ‘मुली’ आहेत — आणि त्या एकंदर मानवतेसाठी लाजिरवाणी गोष्ट आहे की त्यांना असं गुलामासारखं जगावं लागतंय.

        या मुली अजून शाळेत जायच्या वयात आहेत, खेळायच्या, पुस्तकं वाचायच्या, स्वप्न पाहायच्या. पण त्यांना एका अंधाऱ्या खोलीत बंदिस्त केलं जातं. त्यांच्या शरीरावर आणि मनावर इतके अत्याचार होतात की त्यांच्या अस्तित्वावरच प्रश्न उभा राहतो. हे केवळ अपहरण नाही, हे एक सामाजिक आणि मानसिक संहार आहे — जो पिढ्यानपिढ्या चालतोय. आणि दुर्दैव म्हणजे याला स्थानिक कायद्यानं मान्यता दिली आहे.

        या सगळ्यावर उपाय शोधायचा असेल, तर आवाज उठवणं पुरेसं नाही — कृती केली पाहिजे. कठोर, ठाम आणि आंतरराष्ट्रीय स्तरावर दबाव टाकणारी. आज जर आपण गप्प राहिलो, तर उद्या अजून हजारो निरागस मुली अंधारात हरवतील. त्या मुली आपल्याच घरात जन्मलेल्या असत्या, असा विचार केला, तर ही लढाई आपल्या मनातूनच सुरू होईल. हे केवळ पाकिस्तानमधील एक सामाजिक प्रश्न नाही — ही मानवतेची परीक्षा आहे, आणि आपण ही परीक्षा पास होणं अत्यंत गरजेचं आहे.

        आणि हे सगळं थांबेल ते फक्त आणि फक्त पाकिस्तानच्या विनाशाने. पाकिस्तानचा संपूर्ण नायनाट होणं गरजेचं आहे. कितीतरी वर्ष लढून आता आपला स्वतंत्र बलुचिस्तान म्हणून घोषणा करणाऱ्या आपल्या बलोच बांधवांसोबत आपण ठामपणे उभं राहील पाहिजे. त्यांना फक्त आपल्या भारताच्या मदतीची अपेक्षा आहे बाकी कुणीही त्यांच्या मदतीला येणार नाही हे देखील त्यांना पक्क ठाऊक आहे.

पाकिस्तानच्या विनाशाने कितीतरी गोष्टी सध्या होणार आहेत. त्याचा प्रत्यय येईलच. तूर्तास मोठ्या आई दुर्गेच्या चरणी एकाच मागणं आहे कि ह्या पाकिस्तानचा पूर्ण नायनाट होऊ दे! 

जाता जात एकच - द डिप्लोमॅट हा सिनेमा नेटफ्लिक्स वर आहे तो नक्की बघा.

इथे क्लीक करून हि एक क्लिप बघा 

धन्यवाद

केतन सावंत